De opvang van een Armeens gezin in een kerk in Katwijk duurt volgens mediapartner Omroep West langer dan gepland. Het “kerkasiel”, dat een week zou duren, is verlengd. De familie Tamrazyan, met drie kinderen, probeert uitzetting naar Armenië te voorkomen. De familie kreeg eind september landelijk aandacht na demonstraties van verschillende hulporganisaties. Ingegeven door het verhaal van de eveneens Armeense kinderen Lili en Howick is de hoop dat ook dit gezin onder een uitzetting kan uitkomen. De familie Tamrazyan is negen jaar in Nederland en is actief lid van de kerk waar ze nu verblijven.

Tot nu toe heeft het tijdelijk asiel in de kerk niet tot een oplossing geleid, blijkt uit een interview van het ANP met dochter Hayarpi. Het gezin worstelt nog steeds met de gedachte dat het op elk moment kan worden uitgezet. “Dat je elk moment bang bent dat een busje kan komen en dat je alles kwijtraakt wat je nu hebt. Je vrienden, je studie, al die lieve mensen die om je heen staan. Je land eigenlijk kwijtraken, dat is het gewoon”, aldus Hayarpi.

Het is voor het eerst in tientallen jaren dat onze regio te maken had met kerkasiel. Het is een manier waarmee geloofsgemeenschappen een bemiddelende rol kunnen spelen rond uitgeprocedeerde asielzoekers. Of de bemiddelingspoging in Katwijk zijn vruchten gaat afwerpen is onduidelijk. Hayarpi is actief lid van de ChristenUnie die zich altijd inzette voor het kinderpardon. Maar ze wendt zich nu ook tot D66 nu die coalitiepartner een nieuwe leider heeft die misschien meer voor mensen als Hayarpi wil doen dan zijn voorganger.

In het Reformatorisch Dagblad zegt dominee Folkert Rinkema dat het gezin in de kerk mag blijven „zolang er nog uitzicht is op een oplossing”. Maar de Dienst Terugkeer & Vertrek zou hen ook daar kunnen ophalen en uitzetten. Daarom broedt Rinkema, met anderen, op een plan om met hulp van andere kerken een estafettekerkdienst te houden. Zolang de familie die dienst bijwoont, mag de DT&V ze volgens juristen niet uitzetten. Rinkema, die tot dusver politieke uitspraken schuwde en benadrukte dat hij de overheid wil gehoorzamen, „kan dit niet meer uitleggen. Hayarpi’s vader, die in Armenië in de oppositie zat, gaat bij terugkeer de dood tegemoet. Als we hen laten gaan, kan ik mezelf niet meer in de spiegel aankijken.”

De laatste optie die voor Hayarpi zelf nog op tafel ligt is om een studievisum aan te vragen. Maar ook als dat haar lukt moet haar familie terug naar Armenië. „Dan moet ik kiezen. En die keuze kan en wil ik niet maken.” Het laatste „sprankje hoop” is gevestigd op Harbers, iets waarbij Hayarpi een dubbel gevoel heeft. „Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat mijn lot afhangt van het humeur van een staatssecretaris.”

In een video van het Reformatorisch Dagblad doet Hayarpi zelf haar verhaal:

Comments

comments

DELEN